Nie od dziś wiadomo, że demokracja jest ustrojem idiotycznym. Jednym z przejawów owego idiotyzmu jest sposób, w jaki rozumuje wyborca, oceniając oszustów z list i stawiając przy ich nazwiskach krzyżyki.

Mechanizm głosowania na ładnych, gładko mówiących byle co, ale za to z wdziękiem, opalonych i umiejętnie marszczących czoło, co imituje myślenie, nie jest wcale wynikiem działania tzw. piaru.

Sobiesiakowa i Rosół spotykają się w "Pędzącym króliku". To zdanie bawi nawet zorientowanych w realiach polskiej aferologii. Studiowałem aferologię, ale oblałem już na pierwszym semestrze, przedmiot nazywał się "Twórczość Lwa Rywina".

Zabawne, że akcent w tej aferze położono na kwestie związane z trzymaniem władzy przez jakąś tajemniczą grupę, pomijając meritum, a mianowicie "lub czasopisma". Ktoś komuś dał w łapę za wprowadzenie owej frazy do projektu ustawy.

Jak połączyć liberalizm ekonomiczny z liberalizmem obyczajowym? Ano nie można, mówią liberałowie konserwatywni. Trzeba zatem wykreślić z liberalizmu konserwatyzm, albo przedefiniować sens tego ostatniego. Masło maślane, ale jeśli się wczytać, to jednak ma ręce i nogi. Sam czytałem dwa razy.

Wyjaśnienia dla dotychczasowych wyborców Andrzeja Leppera i jego myślowych pobratymców: konserwatyzm głosi, że dawniej było dobrze, a teraz jest do dupy.

W demokracji lud decyduje w wyborach o tym, co wszyscy będą pić: kawę, czy herbatę. W ustroju normalnym każdy pije to, co chce. Czy tak trudno to pojąć?

Zapytany przez znajomego, na kogo będę głosował, odpowiedziałem zgodnie z logiką, że na Korwina - Mikke. Znajomy odparł, zgodnie z telewizyjną ramówką, że och i ach, oszołom i że nie ma szans wygrać.